Daniel Lichtensztejn

                                                                           

Syn Rywki  i Meira-Zanwela. Urodzony w 1875 w Łodzi. otrzymał ogólne oraz religijne wykształcenie, władał biegle polskim i niemieckim. Zafascynowany Syjonizmem, brał czynny udział w łódzkich Organizacjach Syjonistycznych. Po ukończniu studiów inżynieryjnych w Niemczech i po ożenku przybył w 1910r. do Palestyny.
Pomimo że przybył jako turysta, wrażenie jakie zrobił na nim kraj było na tyle silne że postanowił pozostać na stałe w Petach-Tikwie, kupił działkę gruntu, zasadził sad cytrusowy i wybudował dom. Daniel, będąc pełnym zapału i inicjatywy, przywiózł ze sobą plany zmiany systemu nawadniania sadów cytrusowych przy użyciu wodociągów cementowych. Ponadto zbudował betonowe studnie do pompowania wody, wodozbiory i wodne kanały.  Również swój dom postawił z betonowych bloków własnego wyrobu. Na swoim gruncie założył doświadczalną stację nowatorskiego  rolnictwa oraz dał początek projektowi nawadniania. Dzięki swoim wynalazkom w dziedzinie cementu i betonu  miejscowi arabowie zaszczycili go mianem “Abu Cementa”.
Z wybuchem 1-ej Wojny Światowej został zmobilizowany do Armii Tureckiej i pracował jako nadzorca prac drzewnych  na stacji kolejowej w Dar‘a w Transjordanii. Wrócił do kraju  po upływie dwóch lat, w okresie  deportacji żydów z Jaffy i Petach-Tikwy. Daniel wziął na siebie postawienie budynków mieszkalnych dla uchodźców w Kfar-Sabie. Pewnego ranka, po przyjeździe do wioski , zastał osiedle otoczone przez tureckich policjantów poszukujących dezerterów z Armii Tureckiej. Pomimo podjętej próby ucieczki został złapany. Wszelkie próby udowodnienia iż jest pracownikiem państwowym spaliły na panewce. Daniel został przewieziony do Ramle a z tamtąd do Jerozolimy. Po pobycie w Jerozolimskim więzieniu został przeniesiony do więzienia w Damaszku. Będąc lubianym przez więźniów, został mianowany na członka ich komitetu. Na kilka dni przed wkroczeniem Anglików do Damaszku zapadł na dur plamisty i zmarł w listopadzie 1918r. Jego miejsce pochówku pozostało nieznane.
Pozostawił żonę, czterech synów i cztery córki.
Wspomnienia o Nim zostały opublikowane w książce pióra Jego córki, Szoszany- “Nasze Najpiękniejsze Lata” [“Sznotejnu haJafot”]  jak również w “Encyklopedii Założycieli i Budowniczych Osiedla”.  [“Encyklopedia leChalucej haJiszuw uBonaw”].